تحمیل اعتصاب غذا به زندانیان، مصداق شکنجه و سلب جنایتکارانه‌ی زندگی

0
100

جعفر عظیم‌زاده: تحمیل اعتصاب غذا به زندانیان، مصداق شکنجه و سلب جنایتکارانه‌ی زندگی و حیات از یک انسان است. یادم نمی‌رود روزهایی را که انسان‌های بزرگ و عزیزی در ۱۳ روز آخر اعتصاب غذایم در بیمارستان سینا به ملاقاتم می‌آمدند و نیرویی صد چندان برای ایستادگی در برابر مرگ و مقاومت در برابر ظالمان به من عطا می‌کردند. همین‌جا بار دیگر و تا ابدیت از همه این دلاور زنان و مردانی  که در مقابل احتمال مرگ دردناک یک انسان، آشکار و پنهان اعتراض میکردند و اشک می‌ریختند، مراتب سپاس و قدردانی وصف‌ناپذیر خود را اعلام می‌کنم.

یادم می‌آید در مقابل استدلال برخی از این عزیزان و بزرگان که از مراتب بسیار والای انسانی، خواهان پایان اعتصاب غذایم بودند، بارها و بارها بر روی تخت مرگ در بیمارستان سینا تکرار کردم: “اگر قرار است دولت جمهوری اسلامی این درجه از بربریت را از خود به نمایش بگذارد که انسانی را از گرسنگی به خاطر خواستی بر حق در مقابل چشمان جهانیان به قتل برساند، بگذارید این کار را انجام دهد، من حاضرم قربانی چنین صحنه‌ای از نمایش بربریت و وحشی‌گری باشم”.

می‌گفتم و همین امروز هم با صدای بلند و بلندتر از همیشه می‌گویم تحمیل اعتصاب غذا بر یک انسان و مرگ از گرسنگی در زندان‌های جهان معاصر، هیچ تفاوتی با به صلیب کشیدن انسان‌ها در هزاران سال پیش ندارد. می‌گفتم و باز هم می‌گویم اگر در دوران برده‌داری انسان‌ها را به دلیل مطالبات‌شان با به میخ کردن اجباری به چوب صلیب از گرسنگی و تشنگی می‌کشتند همین امروز حکومت‌هایی همچون…، شرایطی را پدید آورده‌اند که انسان‌های شریفی همانند آرش صادقی، سعید شیرزاد، اسماعیل عبدی، محمود بهشتی، بهنام موسیوند، امید علی‌شناس، محمد جراحی، امیر امیر قلی، مهدی و حسین رجبیان، علی شریعتی، ارژنگ داودی، علی معزی، علیرضا گلی‌پور، محمد علی طاهری، مرتضی مرادپور، فواد رضا‌زاده، رضا شهابی، محمود صالحی، بهنام ابراهیم‌زاده و ده‌ها و صدها انسان دیگر هر کدام به نوبه خود و بی هیچ اجبار قابل دیده‌شدنی به دلیل آزادی‌خواهی و عدالت‌طلبی به ورطه چنین مرگ دردناکی کشانده می‌شوند. گو که این انسان‌های شریف و عدالت‌خواه، خود داوطلبانه خواهان چنین شرایط دردناک و احتمال مرگی شکنجه‌آور شده‌اند!؟

آیا چنین است!؟ و آیا می‌شود در برابر تحمیل چنین بربریتی به جوانان و کارگران و معلمان و انسان‌های شریف یک جامعه هشتاد میلیونی سکوت کرد؟ دست در دست هم، در حمایت از خواستهای زندانیان در حال اعتصاب غذا و آرش صادقی که در چهل و هفتمین روز اعتصاب غذا، در شرایطی بسیار جانگاه همچنان در حال ایستادگی در برابر ظلم و ستم است به پا خیزیم.

۲۱ آذرماه ۱۳۹۵