×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true
true

ویژه های خبری

true
    امروز  دوشنبه - 4 شهریور - 1398  
true
false

اعتصاب غذا کردم که صدای بی صدایان باشم، ابتدا پدرم را مورد آزار قرار دادند و بعد در پرونده جدید خواهرانم را به حبس محکوم کردند، حبسی ناعادلانه و کاملاً خلاف قوانین خودشان، تنها برای آزار و سکوت من، به عالیجنابان گفته بودم چه یک روز و چه یک سال، چه تعلیق و تعزیری بودن آن تفاوتی ندارد به نفس عمل گروگانگیری خانواده زندانی سیاسی و جانباخته راه آزادی اعتراض خواهم کرد و در این راه از مرگ هراسم نیست و مرگ آخرین سنگرم!

خواستم صدای تمام کسانی باشم که در تمام این سال‌ها خانوادگی گرفتار ظلم و جور شدند، خواهرانم بهانه‌ای بودند تا صدای مریم و رضا اکبری منفرد باشم که سی‌ونه سال پیش چهار خواهر و برادرشان تیرباران و امروز آن‌ها به جرم دادخواهی در زندان هستند، مریمی که بعد از هشت سال حبس بی مرخصی به تازگی توسط مامورین امنیتی احضار و تهدید به حبس مجدد شده، گویی سایه ١۵سال حبس ناعادلانه مادر بر سر سه دختر نوجوانش کم است! خواستم صدای فاطمه مثنی باشم که ١٣ساله بود زندانی شد و سه برادرش اعدام شدند و حالا باز هم او و همسرش حسن صادقی هر کدام با ١۵سال حبس در زندانند، خواستم صدای فریبا کمال‌آبادی و مهوش شهریاری باشم که ١٠سال از حبس‌شان مى‌گذرد و حتی نتوانستند در ازدواج فرزندانشان حضور یابند، خواستم صدای مادران زندانی باشم، صدای الهام فراهانی و عادل نعمیمى زوج زندانی که به تازگی پسرشان شمیم را بعد از ۴ سال از زندان بدرقه آزادی کردند. خواستم صدای آزیتا رفیع‌زاده و پیمان کوشکباغی باشم که تنها فرزند ۷ ساله‌شان بشیر بین اوین و رجایی‌شهر سرگردان است و خاطرات کودکی‌اش در زندان به ثبت میرسد! خواستم صدای مهدی و حسین هنرمندی باشم که برادرانه با هم حبس می‌کشند و اگر هنربند بودند و آلت دست دولت‌مردان، قطعاً حالا آزاد بودند و صدای سازشان گوش دنیا را کر کرده بود! خواستم صدای زوجهای زندانی چون آفرین نیساری و کارن وفاداری باشم که اوین شده خانه مشترکشان، صدای آرش و گلرخ، آرشی که با داغ قتل مادر توسط امنیتی‌ها حالا زندگی مشترکش با گلرخ با حبسی سنگین بر دوش زیر سقف بندهای اوین سپری می‌شود، خواستم صدای خانواده دانشپورها باشم، صدای پدر و مادر بهنود رمضانی که پرسیدند چرا فرزندمان کشته شد و به حبس محکوم شدند، خواستم صدای منصوره بهکیش باشم که پرسید چرا ۶خواهر و برادرم تیرباران شدند و قبرشان کجاست اما با حبس سنگین پاسخ شنید یا خانواده زینالی که پرسیدند سعیدمان کجاست ولی بازداشت و زندانی شدند، خواستم  صدای مادرمان شهناز باشم که گفت: پسرم را کشتید و حالا به جای مجازات آمران و عاملان قتل مصطفی، زندانیان سیاسی را آزاد کنید اما خودش یکی از آنها شد، خواستم صدای پیمان عارفی باشم که مظلومانه مادر و همسرش را در راه ملاقات زندان از دست داد یا مادر محسن قشقایی، خواستم صدای زانیار و لقمان مرادی باشم زانیاری که حبس بی‌ملاقات را به عذاب پدر و مادر ترجیح می‌دهد و جوانی‌اش زیر تیغ اعدام چه تلخ می‌گذرد! خواستم صدای تک‌تک زندانیان کردی باشم که غیورانه برای حفظ حرمت، نامرس و برای دور نگه داشتن خانواده از افکار پلید و تهدیدهای امنیتی به هر شکنجه و اعتراف اجباری تن دادند و راهی چوبه‌دار شدند، عزیزانی چون برادران دهقانی، بهرام، شهرام و حامد احمدی و چه تلخ آمار بازداشت طایفه حسین پناهی‌ها در کردستان روز به روز افزایش می‌یابد!!! خواستم صدای مریم النگی باشم که همسرش محسن دکمه‌چی از بی‌توجهی در زندان جان داد و حالا مریم به خاطر توجه به همسرش در زندان است، خواستم صدای شبنم و فرزاد مددزاده، ژیلا بنی‌یعقوب و بهمن آمویی، نیکا و نوا خلوصی، کیوان و کامران رحیمیان و فاران حسامی باشم، صدای شمیس مهاجر و شهاب دهقان و خواستم صدای پرستو فروهر و معصومه دهقان باشم صدای سیامک و باقر نمازی محبوس در انفردای!

خواستم صدای تک‌تک کسانی باشم که از عدم امنیت، پس از آزادی ترک وطن کردند، چه کسی جز آنها و خانواده‌هایشان عمق سختی‌های تبعید اجباری را درک کردند؟! من با تمام وجود حتی خواستم صدای شکسته شدن سنگ قبر مادر شاهین نجفی باشم تا بگویم نه تنها ما منتقدین، مخالفین و زندانیان سیاسی در عدم امنیت به سر می‌بریم بلکه اعضای خانواده‌مان نیز علاوه بر تهدید، توهین و فشارهای ناشی از آزار عزیزانشان تحت خطر بازداشت و حبس هستند.

پنجاه‌وچهار روز پیش در حالی اعتصاب غذایم را شروع کردم که نمی‌خواستم بار مضاعفی بر دوش هم‌بندیان درد کشیده‌ام باشم اما در آن روزهایی که تشنه قطره‌ای آب بودم، میدیدم که آنها هر روز و هر لحظه با تهوع‌های مداومم با من زندگی را بالا آوردند! شرمسار بودم از دیدن درد کشیدنم، فریادهای اعتراضشان به بی‌توجهی مسئولین و بهداری اوین به وضعیت جسمانی‌ام دیوارهای بند را لرزاند، تهدید و تنبیه شدند اما تنهایم نگذاشتند، در برابر یک‌به‌یک آنها سر تعظیم فرود می‌آورم.

پنجاه‌و‌چهار روز در حالی در اعتصاب غذا بودم که علاوه بر وخامت حالم پله‌های دادسرا، دادگاه و بی‌تفاوتی مسئولین به وضعیتم، تازیانه‌ای شد بر تمام وجود اعضای خانواده‌ام، خانواده‌ای که ذره ذره با من آب شدند ولی با مقاوت کم‌نظیرشان و با همراهی شجاعانه‌شان ایستادند و صدایم شدند، از سوی وزارت اطلاعات تهدید شدند اما همچنان همراهی‌ام کردند، بوسه میزنم بر پاهای خسته پدرم و دستان مادرم که مادرانه می‌نوشت، بوسه می‌زنم بر چشمان اشکبار خواهرانم که نمی‌خواستند به خاطر آنها آسیب ببینم ولی در واقع آنها بودند که به خاطر من، به خاطر آزار من مورد هدف شکارچیان سیری ناپذیر قرا گرفتند، ممنونم که همراهم بودند.

آری من خواستم صدای بی‌صدایان باشم اما در اوج تب و تاب انتخابات بود که زیر بار تبلیغات له شدم و این شما مردم شریف بودید که فریادم شدید و همراه و همصدا با من و خانواده‌ام شدید، شما عزیزانی که نمی‌شناسم و شاید هرگز نشناسم یا دوستان و رفقایی ناب که همواره در کنارم بودند، اگر نبودید حالا بعد از پنجاه و چهار روز موفق نمی‌شدم، قطعا از خیلی‌ها باید نام ببرم و قدردانی کنم اما به خاطر امنیت معذورم!

پنجاه‌وچهار روز گذشت و من نه، در واقع شما پیروز شدید، با حمایت گسترده، با قلم‌هایتان، با فریادتان، با شعر، ترانه، نقاشی و به هر طریق ممکن پیروزی را رقم زدید، که برای همه ما شیرین است، از تمامی نهادهای حقوق بشری ممنون هستم.

من پس از پنجاه‌وچهار روز اعتصاب غذا به همراه شما موفق شدم که حکم تبرئه خواهرانم را به دست آورم و این آغاز راه است، آغاز راه ایستادن در برابر آزار و اذیت خانواده‌های زندانیان سیاسی یا خانواده‌های جانباختگان.

با کسب موفقیتی که با حمایت شما عزیزان و سروران میسر شد امروز پنج‌شنبه ۱۰ خردادماه ۱۳۹۶، به این اعتصاب غذا پایان خواهم داد و از تک‌تک عزیزان همراه تشکر و قدردانی می‌کنم.

به امید آزادی

آتنا دائمی

۱۰ خردادماه ۱۳۹۶

بند زنان زندان اوین

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد